Door George Howard
(Volg George op Twitter)

[Editors Note: UPDATE - we hebben op 23 augustus 2017 een geactualiseerd artikel over naburige rechten gepubliceerd . Deze nieuwste aflevering bevat een actuele verkenning van de huidige naburige rechten, met inbegrip van welke landen deze momenteel aanbieden en welke niet. Het verkent ook de recente United States' wetgeving die is besproken in een poging om "naburige rechten" uit te breiden naar Amerikaanse burgers; evenals een discussie over de huidige financiële impact die deze royalty's hebben op de wereldwijde muziekbusiness. Het breidt het bestaande materiaal uit en versterkt tegelijkertijd de informatie die het verstrekt. ]

We praten veel over het belang van het begrijpen van het auteursrecht, en in het bijzonder over het begrijpen van de inkomsten uit de bundel van rechten die een auteursrechthebbende automatisch krijgt bij het vastleggen van een origineel werk in een tastbaar medium. Dat wil zeggen, een auteursrechthebbende op een lied (de ©), heeft potentieel inkomstenstroom naar haar wanneer iemand haar lied wil reproduceren of distribueren - het distributierecht en het reproductierecht zijn twee van de zes exclusieve rechten die automatisch worden toegekend aan een songwriter wanneer hij een originele compositie maakt en deze vastlegt in een tastbare drager.

In feite laten we ons steeds weer zien dat het de schrijver van het lied is, in tegenstelling tot de uitvoerder, die de enorme hoeveelheid inkomsten uit de exploitatie van een lied zal ontvangen. Zoals hierboven, wanneer het lied wordt gereproduceerd en verspreid (op een CD, download, enz.) is het de songwriter, en niet de uitvoerder, die een mechanische royalty krijgt betaald van de persoon die de distributie en reproductie doet.

Wanneer een nummer wordt gebruikt in een film, tv-programma of reclame, ontvangt de songwriter, en niet de uitvoerder, de opbrengst voor de synchronisatie, reproductie en distributie (ja, de uitvoerder, kan wat geld zien via het gebruik van de masteropname, maar alleen als de uitvoerder eigenaar is van de masteropname en/of wordt terugverdiend met het label dat eigenaar is van de masteropname). Wanneer een liedje op de aardse radio wordt afgespeeld, is het de songwriter, en niet de uitvoerende kunstenaar, die een vergoeding ontvangt voor de publieke uitvoering van zijn/haar liedje.

Dus...je vraagt je misschien af: hoe verdienen de performers geld?

Historisch gezien verdienden de artiesten alleen geld aan de platenmaatschappijen als ze een eventueel voorschot hadden terugverdiend dat de labels hen betaalden. Dit gebeurde niet vaak, maar in de veronderstelling dat dit wel gebeurde, ontvangt de uitvoerder (de persoon die bij het label tekende) meestal een percentage van de voorgestelde verkoopprijs (srlp). Dus, bijvoorbeeld, als de uitvoerder (de persoon die bij het label tekende) een 12-punts ("punt" is gewoon kortstondig voor "procentpunt") royalty had, en de download voor het album werd online verkocht (iTunes, etc.) voor $10, zou dit betekenen dat de uitvoerder $1.20 per album download verschuldigd is voor de "uitvoerder"/"artiest" royalty. Vergeet niet dat dit anders is dan de mechanische royalty die aan de schrijver van het nummer wordt betaald voor het recht van het label om het nummer te reproduceren en te distribueren. Deze mechanische royalty is wettelijk vastgelegd (wet) en bedraagt momenteel iets minder dan een dubbeltje ($.091) per reproductie.

Natuurlijk verdienen performers ook (en vaak uitsluitend) hun geld aan zaken als live-optredens, merchandise, etc.

Er is echter nog een andere manier waarop MANY performers mogelijk geld kunnen verdienen. Het heet "Naburige rechten." Je kunt aan naburige rechten denken op dezelfde manier als aan rechten voor openbare uitvoering, met het verschil dat terwijl rechten voor openbare uitvoering de schrijver van het lied compenseren wanneer zijn/haar muziek in het openbaar wordt uitgevoerd, naburige rechten de meester (meestal het label) en de uitvoerder compenseren wanneer de muziek in het openbaar wordt uitgevoerd. Klinkt goed, toch?

Als je je afvraagt waar de term "naburige rechten" vandaan komt, dan is dat omdat deze rechten niet daadwerkelijk worden verleend door de bestaande auteursrechtwetgeving, maar "naburige" rechten zijn: een auteursrecht wordt verleend in de openbare uitvoering van een compositie, en terwijl men niet wordt verleend voor de geluidsopname, omdat het "naburige" het auteursrecht in de compositie is, behandelen de meeste landen het als in wezen dezelfde kwaliteiten hebben als het auteursrecht in de compositie).

Hier is het ding: naburige rechten betalingen worden niet betaald in de VS.

Dat klopt, alleen landen die het Verdrag van Rome inzake de bescherming van uitvoerende kunstenaars, producenten van fonogrammen en omroeporganisaties van 1961 (vaak "het Verdrag van Rome" genoemd) hebben ondertekend, betalen deze rechten, en alleen uitvoerende kunstenaars die permanent in een van deze landen wonen (of als de muziekopname is gemaakt in een van de landen die het Verdrag van Rome hebben ondertekend) komen in aanmerking om deze royalty's te ontvangen.

Je denkt waarschijnlijk: "Nou, als de VS dit niet hebben getekend, dan hebben de meeste andere landen dat ook niet, toch?" Hier is de lijst met landen die wel hebben getekend (gedeeltelijke lijst):

Argentinië, Australia, Oostenrijk, Barbados, België, Bolivia, Brazilië, Bulgarije, Burkina Faso, Canada, Chili, Colombia, Congo, Costa Rica, Tsjechië, Denemarken, Dominicaanse Republiek, Ecuador, El Salvador, Fiji, Finland, FranceDuitsland, Groot-Brittannië en N. Ierland, Griekenland, Groenland, Guatemala, Honduras, Hongarije, IJsland, Italië, Jamaica, Japan,

Lesotho, Luxemburg, MexicoMoldavië, Monaco, Nederland, Niger, Nigeria, Noorwegen, Panama, Paraguay, Peru, de Filippijnen, de Republiek Ierland, Rusland, de Slowaakse Republiek, Spanje, Zweden, Zwitserland, United KingdomUruguay.

Hier is de volledige lijst.

Het feit dat de VS geen ondertekenaar is, en daarom geen publiek optreden betaalt aan artiesten en eigenaars van geluidsopnames wanneer hun muziek in het openbaar wordt uitgevoerd, roept een heleboel vragen op, en raakt aan de Chinatown-achtige onderbuik van de muziekindustrie (stel je voor, als je wilt, ikzelf als gevolmachtigde voor muzikanten overal, met mijn neus opengesneden voor het stellen van te veel vragen, Jake Giddes stijl, door een Romeinse Polanski type die staat in voor de oude garde platenindustrie gespeeld door John Huston).

Zo ben je bijvoorbeeld een Amerikaanse acteur die je liedje in de VS heeft opgenomen. Dit liedje wordt bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk (een van de ondertekenaars van het Verdrag van Rome) in het openbaar opgevoerd. Je bent Neighboring Rights geld verschuldigd. Je krijgt het niet. Waarom niet? Omdat, denk aan het omgekeerde, een Brits acteur neemt een liedje op in de UK, en het wordt gespeeld in de VS (je weet wel, zoals, misschien de Beatles). De VS betaalt geen Neighboring Rights geld, en dus, de landen die dat wel doen, denken, "waarom zouden we uw artiesten betalen als u onze artiesten niet betaalt? U wilt wederkerigheid? Hier is je wederkerigheid [voeg frambozengeluid in]."

 

Hoewel het begrijpelijk is vanuit een quid pro quo perspectief, geeft het geen antwoord op de vraag "Waar is het geld?". Vergeet niet dat dit geld moet worden, en wordt, betaald door de omroepen via een algemene licentievergoeding op dezelfde manier waarop de omroepen in de VS een algemene licentievergoeding betalen voor de openbare opvoeringsrechten van de compositie in de VS, het is alleen dat het niet wordt verspreid onder de uitvoerders / labels. Daarom zit het. Het gaat in Black Box geld, dat vervolgens wordt verdeeld onder de gezelschappen in de territoria die zijn aangesloten bij een van deze verenigingen. Met andere woorden, ze krijgen je geld.

Zoals hierboven, zijn er in de meeste andere landen dan de VS samenlevingen zoals de PRO's (ASCAP, BMI en SESAC) in de VS die licenties voor deze naburige rechten afgeven op dezelfde manier (en, vaak hand in hand) als voor de publieke uitvoering van de compositie. Deze verenigingen verdelen vervolgens (na het nemen van hun overhead/snijwerk) aan hun gelieerde uitvoerders / labels. En ook hier geldt weer dat zij het ingezamelde, maar niet verdeelde geld ook aan deze aangesloten labels/uitvoerders uitdelen.

Veel geld wordt op tafel gelegd en uiteindelijk verdeeld onder partijen die geen rechten hebben op dit geld!

De weigering van de VS om naburige rechten te erkennen heeft een rimpeleffect gecreëerd dat kunstenaars pijn doet waar ze het zich vandaag de dag het minst kunnen veroorloven om gekwetst te worden: hun portemonnee.

Het goede nieuws is dat, terwijl de VS geen naburige rechten voor openbare uitvoeringen (d.w.z. nummers die op niet-digitale radio worden afgespeeld) hoeven te betalen, er met de Digital Performance Rights in Sound Recordings Act van 1995 nu wel een royalty voor openbare uitvoeringen in geluidsopnamen is voor niet-interactieve digitale uitzendingen, die op dezelfde manier werkt. Dat wil zeggen, als je een performer/label bent, en je muziek in het openbaar wordt uitgevoerd via satellietradio, internetradio of een andere vorm van niet-interactieve stream (dat wil zeggen dat de klant geen specifiek nummer kan kiezen, het nummer niet kan terugspoelen, het nummer niet herhaaldelijk kan afspelen) zoals Pandora, worden zowel de eigenaars van de master, de aanbevolen performer, als elke niet-uitvoerende speler betaald. De splitsingen zijn respectievelijk 50%, 45% en 5%. De organisatie die deze royalty's namens deze partijen int en verdeelt heet SoundExchange.

Als u een labelhouder en/of uitvoerder bent, moet u zich bij SoundExchange registreren om het geld dat ze namens u hebben verzameld te kunnen verdelen.

Dit helpt, maar, zoals van bovenaf duidelijk zou moeten zijn, brengt het ons niet waar we moeten zijn. Voorlopig gebeurt het overgrote deel van de publieke optredens (in de VS en elders) nog steeds via terrestrische uitzendingen. Dit laat performers, producenten en labels in de kou staan voor een enorme inkomstenstroom. Zoals zoveel dingen in de traditionele muziekindustrie kan (en wil) dit niet blijven staan. Chinatown kan het zijn, maar het wordt steeds moeilijker om het allemaal onder de dekmantel van de duisternis te houden.

Klik hier om alle diagrammen als PDF te downloaden.

____________________________________________________________________________________

George Howard is de Executive Vice President van Wolfgang's Vault. Wolfgangs kluis is de moedermaatschappij van Concert Vault, Paste Magazine en Daytrotter. Mr. Howard is Associate Professor of Management aan het Berklee College of Music...

Onze afspeellijst