Interview: Luke Rathborne bespreekt het runnen van zijn label, nieuwe single en meer.

17 december 2015

Rathborne (aka Luke Rathborne) schrijft en neemt al sinds zijn 17e muziek op. Hij pakte zijn spullen, verhuisde van Noord-Maine naar New York City en werkte korte tijd onder een befaamde Tin Pan Alley producer.

Met een affiniteit voor hiphop, R&B en pioniers als de Velvet Underground (en alles daartussenin), is Rathborne's indie-rock getint met invloeden van allerlei aard. Hij kreeg kritische lof van onder andere Rolling Stone, SPIN, Q Magazine, BBC 6 Music, The Guardian en VICE, die het geluid van Rathborne uitlegden als "relaxte, zelfverzekerde new wave-meets-klassieke rock cut die precies de juiste hoeveelheid Nick Lowe en vroege R.E.M. bevat".

We zijn er trots op dat Rathborne al meer dan vijf jaar TuneCore gebruikt om zijn muziek te verspreiden. Hij heeft een echte DIY mind state, wat waarschijnlijk heeft bijgedragen aan de start van zijn eigen label, True Believer. We spraken met Luke over zijn invloeden, de staat van de muziekindustrie en zijn aankomende single, "Losing It", die morgen op iTunes verschijnt! Hij heeft veel te zeggen, en kan dienen als een soort educatieve figuur voor indie-artiesten aan het begin van hun eigen muzikale reizen:

Je muziek beweegt in en uit geluiden, van proto-punk tot indie-pop. Wie waren enkele van je eerste invloeden? Wie heb je onlangs nog gegraven?

Luke Rathborne: Ik denk dat in het begin invloeden van overal vandaan kwamen, en dat is zo'n beetje hoe ik aan mijn eerste plaat ben begonnen. Ik was 17 en speelde het merendeel van de dingen zelf, met hulp van een paar vrienden. Ik kan niet uitleggen waarom, maar ik heb altijd een beetje een onrustig gevoel gehad als ik te lang op één plaats blijf.

De laatste tijd heb ik alleen maar geluisterd naar R&B van de vroege Prince, Sly & the Family Stone, tot een aantal van de nieuwere valkuilen die uitkomen. Ik struikelde over There's A Riot Going On onlangs en heb dat en wat andere dingen te herhalen.

Liederen als "Pale Blue Eyes" en "Candy Says" waren voor mij als tiener documenten die je konden vertellen hoe je je leven moet leiden en meer open moet zijn.

Vroege invloeden waren natuurlijk de Beatles en de jaren '60 spullen, hadden altijd een hang naar Van Morrison, en het soort dingen die je als kind op de radio hoort. De Velvet Underground zette me in een andere richting. De dingen zullen van O.D.B. naar de Cramps naar Bruce Springsteen springen. Het is allemaal muziek.

Young Thug, Rich Homie Quan, Future - dat spul slaat me zo'n beetje buitenspel. Er zit een vitaliteit in de valstrik die van alternatieve muziek is verdwenen.

Vertel ons over de reis van Noord-Maine naar New York City. Hoe voldeed het aan de verwachtingen?

Noord-Maine, (bij Jackman, ME) was ergens waar ik alleen in de zomer en (af en toe) in de winter woonde. Waar ik vandaan kom in Maine is meer een echte stad dan die gebieden. Om eerlijk te zijn was het zo lang geleden dat ik naar de stad verhuisde dat ik me nauwelijks de jaren kan herinneren dat ik hier als tiener naartoe verhuisde.

Ik denk dat New York City mijn verwachtingen heeft laten varen in zijn neiging om de financiën en de mode te laten zegevieren over de kunst. Als je door een stadsblok loopt, is het veel meer een triomf van geld en kapitalisme dan enige vorm van betekenisvolle menselijke triomf.

In termen van wat ik hier in relatie tot de industrie heb gevonden, besluit een merk vaak om muziek en muzikanten te devalueren, door achter gesloten deuren geld uit te wisselen over de rug van artiesten. We zijn bijna in de positie om muzikanten en hun tijd te herwaarderen, alsof we grensoverschrijdend zijn en teruggaan in de tijd naar een periode van de business die begraven ligt in de geschiedenis.

Het is iets wat je zou verwachten te veranderen, maar er is deze houding van, 'Als je het niet doet zal iemand anders het wel doen' gericht op de muzikanten die moeilijk weg te lopen kan zijn, vooral voor mensen die proberen om toekomstige kansen te creëren.

Ik ben geen autoriteit op iets wat ik je mijn eigen ervaring kan vertellen.

Wat voor tips zou een jonge indianenkunstenaar in het begin van zijn of haar carrière krijgen?

Je hoeft niet echt te verhuizen deze dagen. Concentreer je op je kunst en wat je gelukkig maakt, en vind iets dat de rekeningen kan betalen! Ik las net een theorie dat de Zweden zulke machtige songwriters zijn geworden, (een groot percentage van de Top 40 hits per jaar worden geschreven door Zweedse mensen), omdat ze zo geïsoleerd zijn van live-optredens en zich volledig moeten richten op het lied.

Onderschat nooit waar uw reis naartoe leidt.

kopie rattenbeschermer2

Uheb werkte met een Tin Pan Alley achter de schermen legende Joey Levine. Hoe kwam dat tot stand en hoe was de ervaring?

Joey Levine is een coole vent. Hij produceerde mijn liedje, 'Dog Years', jaren geleden. Het samen doen van de track(s) was vrij gelijkaardig aan het werken met andere producers, al denk ik achteraf dat Joey in een groot plaatje denkt en meer old school is; hij is op zoek naar de ingenieur om het algemene gevoel te versterken.

Ik was jaren geleden een assistent in zijn studio en iemand die daar werkte gaf hem mijn eerste plaat, Na het donker. Ik zou het hem zelf nooit hebben gegeven, niet in mijn aard. Ik herinner me ook dat het in de sollicitatie staat om dat niet te doen.

Wat inspireerde je beslissing om je own label, True Believer? Wat was uw ervaring in de wereld van de indie-etiketten voor de lancering?

Ik besloot mijn eigen label te beginnen omdat ik me realiseerde dat ik een zeer unieke manier van doen had. Het kan veel werk zijn, maar ik vind het leuk om me op dat niveau te engageren en ik vind het interessant om je eigen eigenaar te zijn. Muziek is zo'n persoonlijk iets, ik weet niet hoeveel mensen daarbuiten mij beter kennen dan ikzelf.

Hoe heeft het runnen van je eigen label invloed gehad op de manier waarop je de muziekindustrie van vandaag de dag bekijkt? Hoe hebben diensten als TuneCore geholpen bij de ontwikkeling van True Believer?

Straight and simple TuneCore - en ik verontschuldig me aan degenen die niet in de 'industrie' zitten en die dit lezen - neemt GEEN percentage van wat je maakt. Het is een eenmalige betaling en je bent in het bezit van je meesters. Alles.

In het verleden hebben 'grotere entiteiten' en distributeurs mij aanbiedingen gedaan die soms tot 20% van wat je maakt overschaduwen (en soms meer als er een label bij betrokken is), in ruil voor het leveren van hun 'diensten'. Als individu dat mijzelf vertegenwoordigt, is het gemakkelijk om in de plooi te verdwalen en niet in staat om deze mensen uit te dagen omdat ze hun aanvankelijke beloften niet nakomen.

Vaak is het zo dat hun diensten kunnen neerkomen op iets wat volledig identiek is aan wat TuneCore te bieden heeft, behalve dan hebben ze een stukje van wat je maakt.

Er is een enorme houding grof door de aderen van het entertainmentcomplex om artiesten te maken waarvan je denkt dat ze 'iets zouden kunnen doen' met stimulansen om hun distro/record/agentschapsdeal te ondertekenen. Dat kunnen andere dingen zijn, soms geld, of een ander soort van blootstelling.

Het is de ongelukkige waarheid dat in zoveel gevallen niet aan deze prikkels wordt voldaan en het is een soort 'kamperen' door de organisatie op de rechten van een kunstenaar in de hoop dat ze een trein kunnen rijden van het persoonlijke werk en de winst van de kunstenaar - in de onwaarschijnlijkheid dat ze in staat zijn om zichzelf uit eigen beweging te katapulteren. 

In zekere zin komt het neer op een witte leugen. Zet een val die groot genoeg is als distributeur/agent/label/uitgever en je krijgt vast iemand die blijft plakken.

Houd in gedachten: dit is niet kwaadaardig. Het zou zinloos zijn. Het is gewoon de manier waarop het gaat.

Ik wilde op zo veel manieren filosofisch van die principes afraken. In de muziekwereld laat iemand je vaak een hand zien die hij of zij wel speelt, maar niet de intentie heeft om het daadwerkelijk te spelen. TuneCore, in dit geval, laat je zelfs het zijn aan de pokertafel omzeilen, want het is een lange wachttijd aan die pokertafel, en niemand doet ooit een weddenschap.

Je hebt tot nu toe meer dan drie miljoen stromen door True Believer gerekt. Wat waren je eerste gevoelens ten aanzien van de verschuiving naar muziekstreaming?

Dat is waar! Kun je het geloven? Ik kan het niet geloven. Streaming is onvermijdelijk. De tarieven van de royalty's zullen veranderen. Ze zullen wel moeten. Ik was het kind van Napster, Soulseek, wat dan ook. Ik zou alle muziek die ik kon downloaden omdat ik het geweldig vond.

Als je erover nadenkt, is dat drie keer de bevolking van de staat waar ik vandaan kom, Maine. 

Ik denk niet dat het mogelijk is dat mijn oma drie miljoen keer heeft geluisterd.

Wat zeg je tegen kunstenaars die kunnen zijn rechteloosheid als gevolg van deze nieuwere methode om onafhankelijke muziek te consumeren?

Blijf rechteloos. Altijd. Er is een oorlog gaande tussen de mensen die het ding maken, (jezelf), en de mensen die het ding verkopen, (de muziekindustrie). 

Laat jezelf of wat je doet niet onderwaarderen. Wees moedig en geloof in wat je doet. 

Zet jezelf niet in een gevaarlijke positie en zorg voor jezelf; pas op voor de vervalsingen. Heb FUN.

Vertel ons over je single, 'Losing It'. Wat ga je instrumenteel doen, en wat voor verhaal hoop je te vertellen?

Losing It' was een liedje geïnspireerd op dat Paisley Park gevoel. Ik hou van de manier waarop de elektronica en andere stukken gewoon over elkaar heen drijven, en vooral de brug met de kleine tinkelende toetsen! Ik heb een kleine Casio gebruikt om die te spelen.

Het verhaal sluit als het ware aan bij het aankomende nieuwe album als een soort doelloze zwerver, die zijn cool verliest.

Welke plannen heb je voor 2016 op het gebied van nieuwe muziek en het naar een hoger niveau tillen van je label?

2016 Ik hoop dat ik van mijn kont af kan komen en dit ding in de hoogste versnelling kan schoppen! Hier komen we wereld! Er zijn meer dan een paar verrassingen op de lei voor het label, je moet gewoon blijven zitten.

Tags: DIY met indie interview het verliezen luke rathborne rathborne platenlabel ware gelovige tunecore